Deze week bereikte ons het bericht dat John van Lottum niet langer de trainer wil zijn van Thiemo de Bakker. De reden, John kan zich niet vinden in de mentaliteit van Thiemo, die is niet professioneel genoeg.

Dat Thiemo het niet zo nauw neemt met het zijn van een tennisprofessional bleek ook vorig jaar al tijdens de Siemens Open. Waar Richard Krajicek, ook al iemand die het kan weten, verbaasd stond te kijken toen hij Thiemo vlak voor een wedstrijd het patatbakje van zijn vriendin stond leeg te eten.

Ok, topsport is werken en werken is niet altijd leuk. Als je kijkt naar mijn eigen CV dan zie je dat ik daarom een aantal maal van werk veranderd ben. Prima, dat houdt je scherp en gemotiveerd.

Als topsporter is switchen van werk niet zo gemakkelijk natuurlijk. Roger F. of Andy M. of R. kunnen niet zo gemakkelijk jobhoppen. Dus Thiemo ook niet. Wel een eer voor Thiemo om in een alinea te worden vergeleken met drie toptien-spelers, maar dat terzijde.

En als ik mag kiezen tussen een job op deze hele aarde die ik heel erg graag nog zou willen aannemen, dan is het die van proftennisser. Maar laat ik daar nu niet genoeg talent voor hebben gehad. Jammer dan.

Dus als je gezegend bent met zo'n talent voor tennis dat je de hele wereld mag afreizen om professioneel te tennissen, dan ben je blij! Heel erg blij zelfs! En als de tennisbond je financieel ook nog eens steunt om die droom uit te bouwen, dan zorg je dat hen niet teleurstelt. Want dat is ondankbaar.

En slaag je dan niet, geen probleem. Je hebt per slot van rekening wel alles gegeven en je het snot voor de ogen getraind om het beste uit je carriere te halen. Maar gooi je er met de pet naar, tja dan is het net als in het gewone leven, beter als we uit elkaar gaan. En zoeken naar een nieuwe baan.

Thiemo de Bakker speelt in met Tommy Haas
en Rafael Nadal tijdens ABNAMRO-toernooi 2009

Continue reading
0 Comments
Share
de-choke-van-de-eeuw

Choken, wellicht heb je het wel eens gehoord op de tennisbaan of tijdens deskundig commentaar op televisie. Choken is het falen door spanning op een (meestal) belangrijk en/of beslissend punt. Je voelt de spanning, je benen worden gevoelloos, je arm voelt zwaar aan en je zicht vernauwt zich. Herkenbaar? Vast wel, iedereen heeft er in meer of mindere mate last van.

Vroeger had je Karel Novacek een Tsjechische tennisser, hij stond bekend als een notoire choker. Wat hem dan ook de bijnaam Karel Novachoke opleverde.
Of neem het voorbeeld van Jana Novotna die tijdens de Wimbledon-finale van 1993 op een 4-1 voorsprong in de beslissende set choke-te en de partij verloor.

En afgelopen zondag, tijdens de mannenfinale van Wimbledon 2009 kregen we een nieuw klassiek voorbeeld te zien van choken. Andy Roddick stond 6-2 voor in de tie-break van de tweede set, hij had de eerste set al gewonnen. Winnen van de tie-break zou een twee nul in sets opleveren en een wellicht onoverbrugbare voorsprong.

Wat gebeurde? Federer begon het initiatief over te nemen en vocht zichzelf naar 6-5. Roddick viel aan op 6-5 en de passing van Federer was te hoog. Op dat moment had ik de set al geteld voor Andy. De te hoge bal van Federer zou hij zo weg kunnen volleren.

Maar Roddick choke-te alsof het zijn lieve lust was! Zijn arm was zo stijf en zwaar als beton en zijn benen verlamden en voorkwamen degelijk voetenwerk. Op dat niveau heb ik nog nooit iemand zo slecht een volley zien slaan. Het leek wel een beginner die niet wist wat te doen met een hoge backhand-volley.

Wat mijn leraar tijdens de trainersopleiding altijd zei, werd nu maar weer bevestigd. Op welk niveau je ook staat te spelen, de spanning is voor iedereen hetzelfde. Of je nu niveau 8 hebt of Andy Roddick heet, choken doen we allemaal!

Deze tie-break zal Roddick zijn leven lang achtervolgen in zijn dromen

Continue reading
0 Comments
Share
bal-uit-super-return

Nu de voorjaarscompetitie van 2009 weer begonnen is, zit ik weer meer dan ooit op en naast de tennisbaan. Erop zit ik meestal niet trouwens, maar dat terzijde.

Als ik al die tenniswedstrijden naast en achterelkaar zit te bekijken, dan valt me een ding altijd op. De magie van een bal die uit is. Schijnbaar haalt een uit-bal het beste uit een tennisser. Zodra een service van de tegenstander in wordt gespeeld, komt er een service-return die of gewoon fout gaat of veilig wordt terug geslagen. Niks bijzonders.

Totdat die service net uit is, dan komt er meestal een wereldreturn van het racket af. Loeihard, technisch zeer zuiver en volledig ontspannen! Dat zijn dan die spaarzame momenten dat een opponent blij is dat zijn of haar bal uit was.

Op zo'n moment kom je er dus eigenlijk achter wat je tennissende onderbewustzijn allemaal kan. Onbewust en als je ontspannen bent, want het gaat even nergens om, kun je dus beter tennissen dan je in de wedstrijd laat zien. Als je een wedstrijd kunt spelen op totale ontspanning zonder nonchalant te worden, dan haal je dus het beste uit je eigen tennisspel naar boven.

Maar ja, hoe bereik je die totale ontspanning? Jezelf inbeelden dat iedere bal van de tegenstander uit is? Of zorgen dat je de AA-drink inruilt voor een flesje bier, wordt je vanzelf wat onverschilliger.

Voer voor professionele psychologen dit. Ik hou het bij de bovenstaande tennistheorie, niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, maar op jarenlange tennisbaan ervaring. Wetende dat ik een veel betere tennisser zou zijn geweest als mijn tegenstanders alles net uit hadden geslagen.

Continue reading
0 Comments
Share
beter-tennissen-door-slow-motion

Hoe bepalend is televisie en tennisvideos op internet voor de revolutie van het tennis. Kijk dat de kledingfabrikanten door het sponsoren van toptennissers de tennismode bepalen, dat wisten we al. Toen Agassi in het begin van de jaren 90 een stretchbroekje onder zijn tennisshorts liet komen. Waren de tennisbroekjes met aangenaaide stukjes pijp van het stretchbroekje niet aan te slepen.

Tegenwoordig surf je in 20 seconden de mooiste superslowmo's (slowmotion voor de ouderen) bij elkaar, om het slagenreportoire van alle grote tennissers eens goed te analyseren. Hoe inspirerend is dat wel niet voor de jeugd of alle tennissers. Ieder schakeltje van de slag kun je eindeloos afspelen en opslaan in je tennisgeheugen. En onbewust neem je dat weer mee in je eigen tennisspel. En dat zien we dus terug op de tennisbaan.

Vroeger, tja, toen we nog niet 50 TV-zenders en Youtube hadden, was de plaatselijke clubkampioen je bron van tennisinspiratie. Want die had het gemaakt op de tennisbaan, als je deed wat hij of zij deed dan zou het wel goed komen.

Ik sta er altijd weer van te kijken hoe snel de tennissende jeugd en ook ikzelf (ahum) die nieuwe tennistrends oppikt. Je ziet bij de huidige tennissers, met name de jonge, duidelijk de invloed van het moderne toptennis. De doorzwaai van Nadal, de brede splitstep van Federer, het vuistje van Djokovic. Alles wordt nageaapt en dat is in dit geval maar goed ook voor de ontwikkeling van tennis.

Continue reading
0 Comments
Share
knltb-voorjaarscompetitie-2009

De competitie-indeling voor de voorjaarscompetitie 2009 is binnen!
Meteen gaan surfen naar de website van de KNLTB om te zien wie mijn tegenstanders worden vanaf Pasen. Spannend, want de meeste teams en verenigingen ken je al en ik voel alweer die bekende tenniskriebels in mijn onderbuik.

Dit jaar zou ik eigenlijk als invaller meespelen in het team van mijn zusje. Eenmaal aan het trainen heb ik toch maar voor 7 weken competitie toegezegd, mijn tennishart wil dan ook gewoon all-the-way gaan. Voor die zondag moet ik trouwens helemaal van Amsterdam naar Sittard reizen, dat is 200 kilometer! Dat soort afstanden voor een paar potjes tennis lukt je alleen maar met een stevige familieband.

Het bekendmaken van de tegenstanders voor de Perry Sport voorjaarscompetitie is vaak al reden voor de eerste speculaties over kampioenschap, handhaving of degradatie. Vetes van voorgaande jaren worden uit de kast gehaald bij het zien van de teamindelingen op de rivaliserende verenigings-sites. Er heerst bij voorbaat al spanning positief en negatief, nog voordat de eerste stappen op de buitenbanen zijn gezet.

Nog leuker zijn de eerste discussies, meestal achter elkaars rug om, over de opstellingen. Menig trainer ligt nachtenlang te piekeren over de beste opstellingen. Niet alleen de beste opstelling op de tennisbaan, maar vooral ook naast de tennisbaan. Als alle spelers het eens zijn met de teamindeling, dan volgt de goedkeuring van de tennisouders nog. Ook niet onbelangrijk, want zij betalen jouw salaris. Zij vinden dat zij dan automatisch recht van spreken hebben, niet altijd geheel onpartijdig in het voordeel van hun kind.

Ach ja, die goede oude voorjaarscompetitie. Ik laat me niet meer gek maken door clubgenoten met hun over fanatieke instellingen. Lekker tennissen en plezier hebben op de tennisbaan, mijn doelstellingen voor komende competitie. Nu maar hopen dat de tegenstanders dat ook op hun tennis-verlanglijstje hebben staan. Anders wordt het volgend jaar gewoon spelen in de 35 plus-bier na de wedstrijdklasse.

Ga naar jouw competie-indeling van de voorjaarscompetitie 2009.
En krijg ook de eerste tenniskriebels!

Continue reading
0 Comments
Share

Justine en Kim gaan weer publiekelijk tennissen! Ze tennisten wel al regelmatig, maar gaan nu weer echt trainen om enkele demonstratiewedstrijdjes te spelen.

Zie je het voor je, Justine en Kim de voormalige nummers een van de wereld spelen op woensdagochtend samen met een viertal andere dames. Dat kwam het beste uit, want Kim kon niet iedere week en Justine zat met haar nieuwe huis en viel ook een paar keer uit. Ze hebben daarom een rouleerschema gemaakt, zodat er altijd 4 spelers op de baan staan.

Om beurten haalt of Sabine of Dominique of Els of Laurence of Kim of Justine de rest op, wel zo handig. Want het is zonde om met vier auto’s naar de tennishal te rijden.

Kim heeft na de eerste keer spelen wel een nieuw gripje gekocht voor haar racket, want de oude zat er nog op sinds de US Open van 2006! Die was helemaal versleten.
Justine heeft toen ook haar racket aan Kim meegegeven, want haar bespanning stond op knappen. Een jongetje van de tennisclub van Kim kon daar voor 15 euro wel een nieuwe bespanning op zetten.

Na het tennissen drinken ze nog altijd een kopje Rombouts-koffie, een cappuccino met een lekkere dikke laag schuim. En om beurten bakt er iemand een cake of een lekkere appeltaart, het recept van Dominique is hun favoriet. Els heeft voor Kim een potje van die lekkere vleesmarinade gekocht en meegenomen, die is niet te krijgen in de Spar bij Kim in de buurt. Even de laatste dorpsroddels doornemen. Met wie Helena het nu weer doet, dat het rokje van Anna echt niet kan of dat Serena weer is aangekomen.

Over aankomen gesproken, Kim is ook niet helemaal blij met haar lijntje. Daarom is ze blij dat ze nu iedere woensdag tennist. Ze heeft zelfs de zoetjes meegenomen voor in de cappuccino en neemt een half stukje appeltaart. Over twee weken gaat ze ook beginnen met steppen, ze wacht even totdat de nieuwe maand begint, wel zo handig met het sport-abonnement.

Nu is het een kwestie van weken, dan zijn Justine en Kim wel weer fit om enkele demonstratie-wedstrijdjes te spelen. Als ze daar maar zelfgebakken appeltaart of cake hebben, grapt Justine. En Justine wil ook nog vantevoren naar de PerrySport voor een nieuw rokje. Ze belt nog wel even met Kim, het is gezelliger om samen te gaan.

Continue reading
0 Comments
Share
nadal-verslagen

Heet je Roger Federer en heb je alle records gebroken op tennisgebied, althans bijna alle. Hij moest afgelopen zondag alleen nog even de Australian Open winnen. Dan zou hij 14 Grand Slams hebben gewonnen. Die 14 Grand Slams winnen is nooit een issue geweest, want wij wisten wel dat good old Roger ook dat record zou breken.
En we wisten allemaal dat dit afgelopen zondag zou gebeuren! Het Grand Slam record van Pistolen Pietje ging eraan en wij zouden getuige zijn van dit historische tennismoment!

Man oh man, ik kan nog het intense onderbuikgevoel terughalen wat ik zondagochtend had toen ik wakker werd. Roger ging het doen! Yes he can!!

Jammer dan, Rafa de snelle stier uit Spanje houdt niet van historische momenten of heilige huisjes. Won hij vorig jaar nog met zijn powertennis van het authentieke tennis op de meest authentieke tennisbaan ter wereld, Wimbledon. Ook afgelopen zondag was er voor de puurste tennisfans weer niets te halen.

Roger was in de derde set net te gespannen en in de vijfde was-ie gewoon moe, de koek was op. Rafa stond na 4 uur nog steeds te springen als een beagle die uitgelaten wordt na drie dagen eenzame opsluiting.

Fedexpres had natuurlijk weer alle tactische truukjes uit de kast gehaald, sliceje hier, dropshotje daar en af en toe naar het net sprinten. Had hij vantevoren geweten dat de oplossing zo simpel was geweest, dan had hij zich alle moeite kunnen besparen.

[img style=float:left;margin:4px]{e_IMAGE}newspost_images/federer-crying.jpg” />Waar doe je Rafa fysiek pijn, hoe breek je hem mentaal? Hebben jullie Rafa's schuldige ik-weet-niet-waar-ik-moet-kijken blik gezien toen Federer stond te huilen als een overjarige klikspaan? 15.000 toeschouwers zeiden niets, maar Rafa voelde hun blikken echt wel. Dit kon niet, wat Rafa had gedaan kon niet door de beugel!
Het historische tennismoment van miljoenen mensen verpesten en dan ook nog eens ideale schoonzoon Roger aan het huilen maken!

Ik denk dat Roger met zijn huilbuitje ervoor gezorgd heeft dat hij dit jaar Roland Garros van Rafa mag winnen. En anders zal Roger voor de finale in de catacomben tegen Rafa met snikkende stem zeggen dat hij weer gaat huilen als-ie verliest. Dan breekt Rafa wel en hoeft Roger niet meer te slicen, dropshotjes te slaan of naar het net te sprinten.

Nadal was schuldig

Continue reading
0 Comments
Share
12317