Browsing Author: Moenanie

Zap eens op een gemiddelde vrijdag- of zaterdagavond langs de eerste 6 zenders op je TV en je ontkomt er niet aan. Of ga eens naar de kapper of laat je eens verzorgen in het ziekenhuis door een mannelijke verpleger. Of herinner je die steward nog van je laatste vlucht?

Ok sorry, dit zijn natuurlijk behoorlijke vooroordelen en dat hoor ik eigenlijk ook niet te doen. Maar feit is dat we gelukkig niet meer moeilijk doen over homo's in onze samenleving. Nog niet iedereen is zo ruimdenkend, maar die mensen hoef ik dan ook niet te kennen.

Waarom kom ik dan in vredesnaam geen enkele homo tegen op de ATP-tour? Zelfs een rondje Googlen geeft mij geen duidelijkheid. Ik kom alleen maar enkele blogs tegen van mede-verbaasden. Er zijn genoeg lesbische toptennisters, die doen er schijnbaar niet moeilijk over. Althans, er zijn er genoeg openlijk uit de kast gekomen, daar kunnen de mannen dus nog heel wat van leren.

Sowieso in alle populaire sporten doet men niet moeilijk over het lesbo-schap van de vrouwen. Maar ook hier weer, geen mannen die voor hun geaardheid uitkomen als die anders is dan hetero. Raar toch?

Ik kan zo een aantal spelers uit de top 100 opnoemen waarbij menig 'gaydar'* in het rood uitslaat. Namen zijn niet belangrijk, je kan zelf ook wel een aantal spelers aanwijzen.

Nogmaals, ik vind het stom en heel apart dat dit fenomeen bestaat en in stand wordt gehouden door iedereen. Zeker in deze tijd van openheid en rechten voor de homo's en lesbo's. Of dit blogje er veel aan zal veranderen, volgens mijn niet. Maar ik heb er in ieder geval iets van gezegd. In plaats van dat gezwijg…

Nu ik dit toch aan het schrijven ben en me steeds meer verbaas. Dit stukje krijgt een vervolg. Ik ga eens even contact leggen met wat mensen die mij hopelijk antwoord kunnen geven op mijn relaas hierboven. Wellicht zijn er lezers van dit stukje die mij ook al een beetje wijzer kunnen maken. Laat u dan horen, jullie tenminste wel ;-).

< == twee uur later ==>

Ondertussen heb ik een reactie gekregen van Caspar Pisters,
oud-hoofdredacteur van gay glossy Squeeze:

[img style=float:right;margin:3px;]{e_IMAGE}newspost_images/gay-tennis.jpg” />"Homo zijn is voor mannen in alle vormen van (top)sport m.u.v. van wellicht schoonspringen, turnen, kunststschaatsen en ballroom dancing inderdaad nog een flink taboe. En zelfs in de genoemde sporten is het doorgaans 'big news' als iemand dan toch bereid is er openlijk voor uit te komen. Meestal is het adagium 'don't ask, don't tell'.

Er zijn een paar Olympisch sporters die 'openly out' zijn. In Nederland bijvoorbeeld zwemmer Johan Kenkhuis. En Turner Jeffrey Wammes. Dat is het zo'n beetje.

In (team)sporten wordt verondersteld dat de macho cultuur eraan bijdraagt dat jongens niet voor hun homoseksualiteit uitkomen en je wilt de supporters van de tegenpartij ook niet al te veel munitie geven.

Aan de andere kant is (homo-)seksualiteit natuurlijk ook niet per se iets dat ter zake doet in sport. Al wordt dat argument al gauw wat hypocriet gebruikt: 'ik kom er niet voor uit want het doet er niet toe'. Als het er toch niet toe doet, is bevestigen net zo eenvoudig als ontkennen."

*= Gaydar: met je gay-radar voel en/of zie je of iemand homo/lesbisch is.

Continue reading
0 Comments
Share
huilende-tennisters

Afgelopen zondag zat ik de damesfinale van het indoortoernooi in Parijs te kijken. Een mooie finale tussen Mauresmo en Dementieva.

Het Franse publiek, chauvinistisch als altijd, ging bij ieder belangrijk punt van Mauresmo helemaal uit haar dak. En misschien ook wel terecht. Amelie heeft een tijd vol blessureleed achter de rug en stond nu in haar eigen land in de finale. Chappeau, we blijven in de franse sferen, voor Mauresmo dus! Amelie bracht 'the good old days back', zoals de Fransen dat zo mooi kunnen zeggen.

En toen ze de finale won waren er natuurlijk tranen van vreugde en opluchting in het Franse kamp. Men wist dat Amelie het nog kon en dat ze nog niet is afgeschreven. Een mooi stukje sport-emotie, daar krijg ik altijd een 'Fishermensfriend-momentje' van. Heerlijk en dat op een regenachtige zondagmiddag!

Heel anders was het figuurlijke gehuil van Dementieva tijdens de wedstrijd. Elena had de vervelende en kinderachtige gewoonte om tegen mama aan te jammeren na een verloren punt. Mama, een ijskoninginnetje met Vicks-blue-achtige ogen, vertrok dan geen spier. Voornamelijk uit vervangende schaamte volgens mij. Want stel je voor 5.000 man publiek, een bataljon camera's die alles registreren. En dan staat je dochter van boven de 20 wat naar je te jammeren als een klein kind.

Als ik zoiets vroeger deed dan was het een kwestie van twee waarschuwingen en dan haalde mama of papa je van de tennisbaan af. Het is nooit te laat mama Dementieva, gewoon opstaan en die dochter van je aan haar bovenarmpje van de baan af sleuren. Moet je eens kijken hoe snel ze dan stopt met jammeren.

Continue reading
0 Comments
Share
nadal-houdt-erg-van-de-zee-video

Ik hou erg van de zee, antwoordt Rafa als de interviewer hem vraagt wat hij graag doet naast tennis.

Rafa, man van de stalen zenuwen en de miraculeuze passeerballen. Geeft in dit interview zonder moeite de meest oppervlakkige antwoorden die er zijn. En dan mag hij van de NOS ook nog een promootje inspreken voor de Champions League-wedstrijd van Real Madrid.
Tja, daar wordt het interview niet echt diepgaander door jongens!

Misschien is het zijn bescheidenheid of is-ie gewoon moe.
Ik zou zeggen, oordeel zelf, maar neem wel even een sterke kop koffie vantevoren.

Continue reading
0 Comments
Share
jankovic-en-het-vrouwentennis

Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik het las. Jelena Jankovic, de qua uiterlijk en tennis overschatte tennisspeelster, heeft ruzie met Roger Federer.

Mijn eerste reactie is dan altijd, ik kies voor de big champ Roger. Want wie lukt het om iets verkeerds over ideale schoonzoon Federer te zeggen. Dan heb je of de scoop van de eeuw of je werkt bij de Prive en roept maar wat. Jelena moet van goede huize komen wil ze mijn steun voor haar woede op Federer krijgen. Roger heeft namelijk gezegd dat hij het niet passend vindt dat Jelena nummer een van de wereld was. Terwijl ze nog nooit een Grand Slam toernooi heeft gewonnen. Krijgen we dan nu RTL-Boulevard-achtige ruzietjes in het proftennis?

Dat het vrouwentennis de laatste tijd wat sukkelt qua echte toppers, tja dat kan gebeuren. Het vrouwentennis ondergaat nu even een overgangsfase. Geen echte nummers een, geen persoonlijkheden en iedere week een nieuwe winnares. Het gaat nu even nergens over bij de tennissende dames. Een mooie gelegenheid voor de subtoppers om even aan de top 10 te kunnen ruiken.

Beetje flauw van Federer om dit dan via Jankovic er nog eens bij de dames allemaal in te wrijven. Roger is gewoon even een beetje niet meer zichzelf. Baalt natuurlijk nog steeds van de verloren finale op de Australian Open. Ach op die manier krijgt het vrouwentennis toch weer wat aandacht.

Maar goed, laten we nu maar allemaal wachten totdat er een mooie aflossing komt voor de huidige generatie dames in de top 10. En volgens mij staan die te popelen, want die zien natuurlijk ook hoe makkelijk het is om tegenwoordig nummer een van de wereld te worden!

[i]Rest ons niets anders dan terug te zwijmelen naar Roland Garros 1999, de finale van de dames; Steffi Graf tegen Martina Hingis. Wellicht een van de meest opmerkelijke damesfinales ooit in Parijs. Hingis die het hele stadion tegen zich krijgt door enkele rare acties. En natuurlijk de class tussen de oude en de nieuwe tennisgarde. Graf wint uiteindelijk met 4-6, 7-5, 6-2.[/i]

Continue reading
0 Comments
Share
argentinia-vs-nederland-tennisgekte

[i]Van vrijdag 6 maart tot en met zondag 8 maart speelt het REAAL Nederlands Davis Cup Team uit tegen Argentinië. Jesse Huta Galung, Thiemo de Bakker, Matwé Middelkoop en Rogier Wassen zullen er alles aan doen om het de Argentijnse toppers zo moeilijk mogelijk te maken. [/i]

6 maart zit heel Nederland aan de buis gekluisterd als het Nederlandse Davis Cup team de rackets gaat kruisen met Argentinië. Hele straten kleuren oranje en electronicaketens smijten weer met aanbiedingen voor LCD-TV’s!

Helaas, tennis in Nederland heeft nog niet deze hoogtes bereikt en zal dat ook wel nooit bereiken. Van de ene kant gelukkig maar. Stel je voor dat tennis qua populariteitsstatus op dezelfde hoogte komt te staan als voetbal of misschien schaatsen. Daar moet ik als tennisliefhebber niet aan denken.
Waarom niet? Nou de voorbeschouwingen en het ellenlange gepraat door een aantal ‘specialisten’. Er wordt bijna meer zendtijd uitgetrokken voor praatjes van Jack of Mart, dan voor de sport zelf.

Laat tennis maar lekker tennis blijven en niet teveel poespas eromheen krijgen. Laat het Davis Cup team maar lekker voor de studentenverenigingen en vrijwilligers van tennisclubs zijn. Laat Mart of Jack maar lekker thuis. En laten we eerst maar eens zorgen dat we weer serieus kunnen meedraaien in het mondiale tennis.

Oh en als we dan toch bezig zijn met wat we allemaal moeten laten in het (Nederlandse) toptennis. Laat de NOS dan in godsnaam wel de tenniswedstrijden fatsoenlijk uitzenden. Dus geen mooie Grand Slam finales onderbreken voor het veldrijden of motorcrossen. En normale samenvattingen van tenniswedstrijden. Ik wil meer dan alleen maar het cruciale breakpunt en het matchpunt te zien.

Het blijft dus een dubbel gevoel. Aan de ene kant wil je meer tennis op de Nederlandse televisie, maar aan de andere kant wil je niet dat gekwebbel erbij. Zo gaat het nu altijd, net zoals met snoep. Heerlijk met mate, maar weer slecht als je het in overvloed neemt.

Als tennisliefhebber wens ik onze jongens van het Davis Cup team heel veel succes tegen het sterke Argentinië. Want ook in tennis geldt: Argentinië uit, altijd lastig!

Alle informatie over Argentinië-Nederland:

Continue reading
0 Comments
Share
straattennis-voor-volwassenen

Bij mij om de hoek ligt een asfalten tennisbaantje. Midden in de Rivierenbuurt in Amsterdam sta je te tennissen met de stadse geluiden om je heen. Vrij toegankelijk voor iedereen die maar wil tennissen. Een heerlijk tennisbaantje waar ik gretig gebruik van maak.

Publiek is er voldoende en coaches trouwens ook. De langslopende mensen nemen allemaal wel de moeite om even een paar rally's te volgen. Om de 5 minuten boemelt de tram rustig voorbij. En gemiddeld zijn er 2 tot 3 'coaches' die even langs de kant komen zitten om hun Amsterdamse mening te geven.

's Nachts begeven zich wel eens niet-tennissers op dat tennisbaantje. Zij laten dan visitekaartjes achter in de vorm van kapot gegooide drankflessen en schade aan het net. Dit net is trouwens geen net van touw, maar een hekwerk van ijzeren-spijlen. Je moet flink de vandaal uithangen om hier schade aan toe te brengen en dat doen ze dus ook.

'Mijn' tennisbaantje zet ik in voor al mijn sociale tenniscontacten. Ik hoef niet te reserveren en de baan is Nederlandsweer-proof. Tennissen met temperaturen onder 0 is daardoor geen probleem en echt aan te raden!

Ik nodig daarom iedereen uit om eens met mij te komen tennissen in Amsterdam. Mij uitdagen mag ook, maar wel met een knipoog! Mijn speelsterkte? 3. Mijn sterkste slag? Backhand. Mijn doel? Lekker tennissen!

Meer weten en dus tennissen: ramon(ad)leertennis.nl

Hieronder enkele foto's van 'mijn' tennisbaantje. Gemaakt door Kees-Jan Schuilenburg, bedenker en eigenaar van www.matchtennispartner.nl, mijn tennisdate van die dag.

Continue reading
0 Comments
Share
nadal-troost-federer

Wat een wedstrijd was het afgelopen zondag! Tennis van de bovenste plank Down Under. Hoe emotioneel was de reactie van Federer tijdens zijn dankwoordje. Nadal toonde zich een sportieve tegenstander door Roger te troosten. Roger was ontroostbaar, zelfs tijdens de fotosessie moet hij zijn tranen inslikken. Lees verder voor de video.

Continue reading
0 Comments
Share
boem-boem-becker

Toen ik nog een kleine jongen was, werd mij het tennis al vroeg opgelegd door mijn lieftallige ouders. Mijn jeugdige tennisherinneringen bestaan zo uit de overgang van houten naar aluminium rackets en tennis kijken op TV.

In die tijd, ik heb het dan over de jaren 80 en begin 90, had Duitsland twee toppertjes over de tennisbaan rennen. Steffi Graf en Boris Becker. Steffi won alles wat maar los en vast zat, dus daar was men snel aan gewend. Maar in 1985 won de rossige Boris Becker op 17-jarige leeftijd voor het eerst Wimbledon. Iedereen was meteen verliefd op de kleine en sterke Boris. Zijn koosnaampje was Boem Boem Becker, omdat hij zo hard serveerde. Boris was zeg maar de eerste powertennisser ter wereld.

Anyway, in die tijd zat ik als puberend brugklassertje voor de TV en dan vooral de Duitse TV. Want die konden natuurlijk geen genoeg krijgen van al die Duitse tennisvictories, op de ZDF was altijd wel een stevig robbertje tennis te zien met Boem Boem Becker in de hoofdrol. Ik leerde dan dat een bal 'knap im aus', niet knap dat de bal uit is, maar 'net uit' betekent. Zat ik me wel al 3 dagen af te vragen waarom de commentator iedere keer riep dat het knap was dat iemand de bal uit sloeg…

Wat ik me ook nog goed kan herinneren zijn de Davis Cup wedstrijden van Duitsland in eigen land. Dat was bij ons thuis dan echt het toppunt van ergernis. Het ritmisch geklap van het thuispubliek en de boven hun kunnen spelende Duitse subsubtoppers. Spelend voor hun land konden die plotseling alles op de tennisbaan! Heerlijk die Duitse mentaliteit van Becker, Steeb, Jelen en Kühne, maar de ergernis overwon het bij ons thuis van de waardering.

En dan die Wimbledonfinale tussen lieveling Boris Becker en Michael Stich, ook een Duitser. Dat was alsof twee broers tegen elkaar stonden te spelen, met Boris in de rol van voorgetrokken lievelingszoon. Stich zou de papa's en mama's van het Duitse volk alleen maar teleurstellen als hij van Boris zou winnen. Helaas voor Duitsland deed hij dat ook.

In de tussentijd tenniste Steffi Graf braaf alle bekers en schalen bij elkaar die er voor haar neus werden gehouden. Toen Steffi en Boris nog klein waren moest Boris altijd met Steffi trainen, hij kon nog niet met de oudere jongens mee. Steffi won dan altijd de oefenwedstrijdjes. Gelukkig heeft ze daarmee het Duitse volk niet teleurgesteld.

Continue reading
0 Comments
Share

Als zeer actieve tennisser en zeer actieve internetsurfer probeer ik zoveel mogelijk op de hoogte te blijven van de tennisontwikkelingen in mijn eigen tenniswereldje. In het voorjaar is dit vlijtig alle competitie-uitslagen opzoeken van bekende tennissers en na de competitie zijn dit de toernooi-uitslagen. Vervolgens ga ik in het najaar de verschillende verenigingssites af struinen om de clubkampioenschaps-resultaten te checken.

Zo weet ik welke bekende tennisser een goed seizoen draait. Ik zoek ook echt iedereen op die ik maar ken van vroeger en nu. Wat dat betreft is het internet echt een zege, elke vereniging groot of klein zet daar wel de uitslagen van zijn clubkampioenschappen op.

Wat heeft dit bovenstaand stukje nu in godsnaam te maken met rollend tennissen oftewel rolstoeltennis? Heel simpel, de uitslagen!Begrijp me niet verkeerd ik draag rolstoeltennis in hun strijd voor meer bekendheid en exposure volledig. Rolstoeltennis wil serieus genomen worden in de tenniswereld, door meer zendtijd te krijgen op TV en een rolstoeltenniscircuit gelijktijdig met de ATP-toernooien te organiseren.

Maar leg de uitslagen van de clubkampioenschappen van een gemiddelde tennisclub en die van het rolstoeltennistoernooi eens naast elkaar. Nauwelijks drie-setters en halve en hele finales waarbij de verliezer met geluk 5 games krijgt! Spanning en sensatie nul, hoe jammer dat ook is.
Stel je voor, Federer tegen Nadal en na een uur en vijftien minuten is het 6-1 6-2 6-2. En dat dan dus al 12 finales achterelkaar. Bij het 'gewone' damestennis heb je ook wel van die dikke uitslagen, maar dat is alleen in het begin van het toernooi, om even de boel uit te dunnen.

Volgens mij is rolstoeltennis juist daarom nog niet aantrekkelijk genoeg voor het grote tennispubliek. De top is te smal en zorgt daardoor wel voor historische overwinningen, maar helaas nog niet voor historische wedstrijden.

Continue reading
0 Comments
Share
123417