Browsing Category:blog.leertennis.nl

de-choke-van-de-eeuw

Choken, wellicht heb je het wel eens gehoord op de tennisbaan of tijdens deskundig commentaar op televisie. Choken is het falen door spanning op een (meestal) belangrijk en/of beslissend punt. Je voelt de spanning, je benen worden gevoelloos, je arm voelt zwaar aan en je zicht vernauwt zich. Herkenbaar? Vast wel, iedereen heeft er in meer of mindere mate last van.

Vroeger had je Karel Novacek een Tsjechische tennisser, hij stond bekend als een notoire choker. Wat hem dan ook de bijnaam Karel Novachoke opleverde.
Of neem het voorbeeld van Jana Novotna die tijdens de Wimbledon-finale van 1993 op een 4-1 voorsprong in de beslissende set choke-te en de partij verloor.

En afgelopen zondag, tijdens de mannenfinale van Wimbledon 2009 kregen we een nieuw klassiek voorbeeld te zien van choken. Andy Roddick stond 6-2 voor in de tie-break van de tweede set, hij had de eerste set al gewonnen. Winnen van de tie-break zou een twee nul in sets opleveren en een wellicht onoverbrugbare voorsprong.

Wat gebeurde? Federer begon het initiatief over te nemen en vocht zichzelf naar 6-5. Roddick viel aan op 6-5 en de passing van Federer was te hoog. Op dat moment had ik de set al geteld voor Andy. De te hoge bal van Federer zou hij zo weg kunnen volleren.

Maar Roddick choke-te alsof het zijn lieve lust was! Zijn arm was zo stijf en zwaar als beton en zijn benen verlamden en voorkwamen degelijk voetenwerk. Op dat niveau heb ik nog nooit iemand zo slecht een volley zien slaan. Het leek wel een beginner die niet wist wat te doen met een hoge backhand-volley.

Wat mijn leraar tijdens de trainersopleiding altijd zei, werd nu maar weer bevestigd. Op welk niveau je ook staat te spelen, de spanning is voor iedereen hetzelfde. Of je nu niveau 8 hebt of Andy Roddick heet, choken doen we allemaal!

Deze tie-break zal Roddick zijn leven lang achtervolgen in zijn dromen

Continue reading
0 Comments
Share


Deze week bereikte ons het bericht dat John van Lottum niet langer de trainer wil zijn van Thiemo de Bakker. De reden, John kan zich niet vinden in de mentaliteit van Thiemo, die is niet professioneel genoeg.

Dat Thiemo het niet zo nauw neemt met het zijn van een tennisprofessional bleek ook vorig jaar al tijdens de Siemens Open. Waar Richard Krajicek, ook al iemand die het kan weten, verbaasd stond te kijken toen hij Thiemo vlak voor een wedstrijd het patatbakje van zijn vriendin stond leeg te eten.

Ok, topsport is werken en werken is niet altijd leuk. Als je kijkt naar mijn eigen CV dan zie je dat ik daarom een aantal maal van werk veranderd ben. Prima, dat houdt je scherp en gemotiveerd.

Als topsporter is switchen van werk niet zo gemakkelijk natuurlijk. Roger F. of Andy M. of R. kunnen niet zo gemakkelijk jobhoppen. Dus Thiemo ook niet. Wel een eer voor Thiemo om in een alinea te worden vergeleken met drie toptien-spelers, maar dat terzijde.

En als ik mag kiezen tussen een job op deze hele aarde die ik heel erg graag nog zou willen aannemen, dan is het die van proftennisser. Maar laat ik daar nu niet genoeg talent voor hebben gehad. Jammer dan.

Dus als je gezegend bent met zo'n talent voor tennis dat je de hele wereld mag afreizen om professioneel te tennissen, dan ben je blij! Heel erg blij zelfs! En als de tennisbond je financieel ook nog eens steunt om die droom uit te bouwen, dan zorg je dat hen niet teleurstelt. Want dat is ondankbaar.

En slaag je dan niet, geen probleem. Je hebt per slot van rekening wel alles gegeven en je het snot voor de ogen getraind om het beste uit je carriere te halen. Maar gooi je er met de pet naar, tja dan is het net als in het gewone leven, beter als we uit elkaar gaan. En zoeken naar een nieuwe baan.

Thiemo de Bakker speelt in met Tommy Haas
en Rafael Nadal tijdens ABNAMRO-toernooi 2009

Continue reading
0 Comments
Share
beter-tennissen-door-slow-motion

Hoe bepalend is televisie en tennisvideos op internet voor de revolutie van het tennis. Kijk dat de kledingfabrikanten door het sponsoren van toptennissers de tennismode bepalen, dat wisten we al. Toen Agassi in het begin van de jaren 90 een stretchbroekje onder zijn tennisshorts liet komen. Waren de tennisbroekjes met aangenaaide stukjes pijp van het stretchbroekje niet aan te slepen.

Tegenwoordig surf je in 20 seconden de mooiste superslowmo's (slowmotion voor de ouderen) bij elkaar, om het slagenreportoire van alle grote tennissers eens goed te analyseren. Hoe inspirerend is dat wel niet voor de jeugd of alle tennissers. Ieder schakeltje van de slag kun je eindeloos afspelen en opslaan in je tennisgeheugen. En onbewust neem je dat weer mee in je eigen tennisspel. En dat zien we dus terug op de tennisbaan.

Vroeger, tja, toen we nog niet 50 TV-zenders en Youtube hadden, was de plaatselijke clubkampioen je bron van tennisinspiratie. Want die had het gemaakt op de tennisbaan, als je deed wat hij of zij deed dan zou het wel goed komen.

Ik sta er altijd weer van te kijken hoe snel de tennissende jeugd en ook ikzelf (ahum) die nieuwe tennistrends oppikt. Je ziet bij de huidige tennissers, met name de jonge, duidelijk de invloed van het moderne toptennis. De doorzwaai van Nadal, de brede splitstep van Federer, het vuistje van Djokovic. Alles wordt nageaapt en dat is in dit geval maar goed ook voor de ontwikkeling van tennis.

Continue reading
0 Comments
Share
bal-uit-super-return

Nu de voorjaarscompetitie van 2009 weer begonnen is, zit ik weer meer dan ooit op en naast de tennisbaan. Erop zit ik meestal niet trouwens, maar dat terzijde.

Als ik al die tenniswedstrijden naast en achterelkaar zit te bekijken, dan valt me een ding altijd op. De magie van een bal die uit is. Schijnbaar haalt een uit-bal het beste uit een tennisser. Zodra een service van de tegenstander in wordt gespeeld, komt er een service-return die of gewoon fout gaat of veilig wordt terug geslagen. Niks bijzonders.

Totdat die service net uit is, dan komt er meestal een wereldreturn van het racket af. Loeihard, technisch zeer zuiver en volledig ontspannen! Dat zijn dan die spaarzame momenten dat een opponent blij is dat zijn of haar bal uit was.

Op zo'n moment kom je er dus eigenlijk achter wat je tennissende onderbewustzijn allemaal kan. Onbewust en als je ontspannen bent, want het gaat even nergens om, kun je dus beter tennissen dan je in de wedstrijd laat zien. Als je een wedstrijd kunt spelen op totale ontspanning zonder nonchalant te worden, dan haal je dus het beste uit je eigen tennisspel naar boven.

Maar ja, hoe bereik je die totale ontspanning? Jezelf inbeelden dat iedere bal van de tegenstander uit is? Of zorgen dat je de AA-drink inruilt voor een flesje bier, wordt je vanzelf wat onverschilliger.

Voer voor professionele psychologen dit. Ik hou het bij de bovenstaande tennistheorie, niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, maar op jarenlange tennisbaan ervaring. Wetende dat ik een veel betere tennisser zou zijn geweest als mijn tegenstanders alles net uit hadden geslagen.

Continue reading
0 Comments
Share

Als zeer actieve tennisser en zeer actieve internetsurfer probeer ik zoveel mogelijk op de hoogte te blijven van de tennisontwikkelingen in mijn eigen tenniswereldje. In het voorjaar is dit vlijtig alle competitie-uitslagen opzoeken van bekende tennissers en na de competitie zijn dit de toernooi-uitslagen. Vervolgens ga ik in het najaar de verschillende verenigingssites af struinen om de clubkampioenschaps-resultaten te checken.

Zo weet ik welke bekende tennisser een goed seizoen draait. Ik zoek ook echt iedereen op die ik maar ken van vroeger en nu. Wat dat betreft is het internet echt een zege, elke vereniging groot of klein zet daar wel de uitslagen van zijn clubkampioenschappen op.

Wat heeft dit bovenstaand stukje nu in godsnaam te maken met rollend tennissen oftewel rolstoeltennis? Heel simpel, de uitslagen!Begrijp me niet verkeerd ik draag rolstoeltennis in hun strijd voor meer bekendheid en exposure volledig. Rolstoeltennis wil serieus genomen worden in de tenniswereld, door meer zendtijd te krijgen op TV en een rolstoeltenniscircuit gelijktijdig met de ATP-toernooien te organiseren.

Maar leg de uitslagen van de clubkampioenschappen van een gemiddelde tennisclub en die van het rolstoeltennistoernooi eens naast elkaar. Nauwelijks drie-setters en halve en hele finales waarbij de verliezer met geluk 5 games krijgt! Spanning en sensatie nul, hoe jammer dat ook is.
Stel je voor, Federer tegen Nadal en na een uur en vijftien minuten is het 6-1 6-2 6-2. En dat dan dus al 12 finales achterelkaar. Bij het 'gewone' damestennis heb je ook wel van die dikke uitslagen, maar dat is alleen in het begin van het toernooi, om even de boel uit te dunnen.

Volgens mij is rolstoeltennis juist daarom nog niet aantrekkelijk genoeg voor het grote tennispubliek. De top is te smal en zorgt daardoor wel voor historische overwinningen, maar helaas nog niet voor historische wedstrijden.

Continue reading
0 Comments
Share
boem-boem-becker

Toen ik nog een kleine jongen was, werd mij het tennis al vroeg opgelegd door mijn lieftallige ouders. Mijn jeugdige tennisherinneringen bestaan zo uit de overgang van houten naar aluminium rackets en tennis kijken op TV.

In die tijd, ik heb het dan over de jaren 80 en begin 90, had Duitsland twee toppertjes over de tennisbaan rennen. Steffi Graf en Boris Becker. Steffi won alles wat maar los en vast zat, dus daar was men snel aan gewend. Maar in 1985 won de rossige Boris Becker op 17-jarige leeftijd voor het eerst Wimbledon. Iedereen was meteen verliefd op de kleine en sterke Boris. Zijn koosnaampje was Boem Boem Becker, omdat hij zo hard serveerde. Boris was zeg maar de eerste powertennisser ter wereld.

Anyway, in die tijd zat ik als puberend brugklassertje voor de TV en dan vooral de Duitse TV. Want die konden natuurlijk geen genoeg krijgen van al die Duitse tennisvictories, op de ZDF was altijd wel een stevig robbertje tennis te zien met Boem Boem Becker in de hoofdrol. Ik leerde dan dat een bal 'knap im aus', niet knap dat de bal uit is, maar 'net uit' betekent. Zat ik me wel al 3 dagen af te vragen waarom de commentator iedere keer riep dat het knap was dat iemand de bal uit sloeg…

Wat ik me ook nog goed kan herinneren zijn de Davis Cup wedstrijden van Duitsland in eigen land. Dat was bij ons thuis dan echt het toppunt van ergernis. Het ritmisch geklap van het thuispubliek en de boven hun kunnen spelende Duitse subsubtoppers. Spelend voor hun land konden die plotseling alles op de tennisbaan! Heerlijk die Duitse mentaliteit van Becker, Steeb, Jelen en Kühne, maar de ergernis overwon het bij ons thuis van de waardering.

En dan die Wimbledonfinale tussen lieveling Boris Becker en Michael Stich, ook een Duitser. Dat was alsof twee broers tegen elkaar stonden te spelen, met Boris in de rol van voorgetrokken lievelingszoon. Stich zou de papa's en mama's van het Duitse volk alleen maar teleurstellen als hij van Boris zou winnen. Helaas voor Duitsland deed hij dat ook.

In de tussentijd tenniste Steffi Graf braaf alle bekers en schalen bij elkaar die er voor haar neus werden gehouden. Toen Steffi en Boris nog klein waren moest Boris altijd met Steffi trainen, hij kon nog niet met de oudere jongens mee. Steffi won dan altijd de oefenwedstrijdjes. Gelukkig heeft ze daarmee het Duitse volk niet teleurgesteld.

Continue reading
0 Comments
Share
straattennis-voor-volwassenen

Bij mij om de hoek ligt een asfalten tennisbaantje. Midden in de Rivierenbuurt in Amsterdam sta je te tennissen met de stadse geluiden om je heen. Vrij toegankelijk voor iedereen die maar wil tennissen. Een heerlijk tennisbaantje waar ik gretig gebruik van maak.

Publiek is er voldoende en coaches trouwens ook. De langslopende mensen nemen allemaal wel de moeite om even een paar rally's te volgen. Om de 5 minuten boemelt de tram rustig voorbij. En gemiddeld zijn er 2 tot 3 'coaches' die even langs de kant komen zitten om hun Amsterdamse mening te geven.

's Nachts begeven zich wel eens niet-tennissers op dat tennisbaantje. Zij laten dan visitekaartjes achter in de vorm van kapot gegooide drankflessen en schade aan het net. Dit net is trouwens geen net van touw, maar een hekwerk van ijzeren-spijlen. Je moet flink de vandaal uithangen om hier schade aan toe te brengen en dat doen ze dus ook.

'Mijn' tennisbaantje zet ik in voor al mijn sociale tenniscontacten. Ik hoef niet te reserveren en de baan is Nederlandsweer-proof. Tennissen met temperaturen onder 0 is daardoor geen probleem en echt aan te raden!

Ik nodig daarom iedereen uit om eens met mij te komen tennissen in Amsterdam. Mij uitdagen mag ook, maar wel met een knipoog! Mijn speelsterkte? 3. Mijn sterkste slag? Backhand. Mijn doel? Lekker tennissen!

Meer weten en dus tennissen: ramon(ad)leertennis.nl

Hieronder enkele foto's van 'mijn' tennisbaantje. Gemaakt door Kees-Jan Schuilenburg, bedenker en eigenaar van www.matchtennispartner.nl, mijn tennisdate van die dag.

Continue reading
0 Comments
Share
argentinia-vs-nederland-tennisgekte

[i]Van vrijdag 6 maart tot en met zondag 8 maart speelt het REAAL Nederlands Davis Cup Team uit tegen Argentinië. Jesse Huta Galung, Thiemo de Bakker, Matwé Middelkoop en Rogier Wassen zullen er alles aan doen om het de Argentijnse toppers zo moeilijk mogelijk te maken. [/i]

6 maart zit heel Nederland aan de buis gekluisterd als het Nederlandse Davis Cup team de rackets gaat kruisen met Argentinië. Hele straten kleuren oranje en electronicaketens smijten weer met aanbiedingen voor LCD-TV’s!

Helaas, tennis in Nederland heeft nog niet deze hoogtes bereikt en zal dat ook wel nooit bereiken. Van de ene kant gelukkig maar. Stel je voor dat tennis qua populariteitsstatus op dezelfde hoogte komt te staan als voetbal of misschien schaatsen. Daar moet ik als tennisliefhebber niet aan denken.
Waarom niet? Nou de voorbeschouwingen en het ellenlange gepraat door een aantal ‘specialisten’. Er wordt bijna meer zendtijd uitgetrokken voor praatjes van Jack of Mart, dan voor de sport zelf.

Laat tennis maar lekker tennis blijven en niet teveel poespas eromheen krijgen. Laat het Davis Cup team maar lekker voor de studentenverenigingen en vrijwilligers van tennisclubs zijn. Laat Mart of Jack maar lekker thuis. En laten we eerst maar eens zorgen dat we weer serieus kunnen meedraaien in het mondiale tennis.

Oh en als we dan toch bezig zijn met wat we allemaal moeten laten in het (Nederlandse) toptennis. Laat de NOS dan in godsnaam wel de tenniswedstrijden fatsoenlijk uitzenden. Dus geen mooie Grand Slam finales onderbreken voor het veldrijden of motorcrossen. En normale samenvattingen van tenniswedstrijden. Ik wil meer dan alleen maar het cruciale breakpunt en het matchpunt te zien.

Het blijft dus een dubbel gevoel. Aan de ene kant wil je meer tennis op de Nederlandse televisie, maar aan de andere kant wil je niet dat gekwebbel erbij. Zo gaat het nu altijd, net zoals met snoep. Heerlijk met mate, maar weer slecht als je het in overvloed neemt.

Als tennisliefhebber wens ik onze jongens van het Davis Cup team heel veel succes tegen het sterke Argentinië. Want ook in tennis geldt: Argentinië uit, altijd lastig!

Alle informatie over Argentinië-Nederland:

Continue reading
0 Comments
Share
jankovic-en-het-vrouwentennis

Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik het las. Jelena Jankovic, de qua uiterlijk en tennis overschatte tennisspeelster, heeft ruzie met Roger Federer.

Mijn eerste reactie is dan altijd, ik kies voor de big champ Roger. Want wie lukt het om iets verkeerds over ideale schoonzoon Federer te zeggen. Dan heb je of de scoop van de eeuw of je werkt bij de Prive en roept maar wat. Jelena moet van goede huize komen wil ze mijn steun voor haar woede op Federer krijgen. Roger heeft namelijk gezegd dat hij het niet passend vindt dat Jelena nummer een van de wereld was. Terwijl ze nog nooit een Grand Slam toernooi heeft gewonnen. Krijgen we dan nu RTL-Boulevard-achtige ruzietjes in het proftennis?

Dat het vrouwentennis de laatste tijd wat sukkelt qua echte toppers, tja dat kan gebeuren. Het vrouwentennis ondergaat nu even een overgangsfase. Geen echte nummers een, geen persoonlijkheden en iedere week een nieuwe winnares. Het gaat nu even nergens over bij de tennissende dames. Een mooie gelegenheid voor de subtoppers om even aan de top 10 te kunnen ruiken.

Beetje flauw van Federer om dit dan via Jankovic er nog eens bij de dames allemaal in te wrijven. Roger is gewoon even een beetje niet meer zichzelf. Baalt natuurlijk nog steeds van de verloren finale op de Australian Open. Ach op die manier krijgt het vrouwentennis toch weer wat aandacht.

Maar goed, laten we nu maar allemaal wachten totdat er een mooie aflossing komt voor de huidige generatie dames in de top 10. En volgens mij staan die te popelen, want die zien natuurlijk ook hoe makkelijk het is om tegenwoordig nummer een van de wereld te worden!

[i]Rest ons niets anders dan terug te zwijmelen naar Roland Garros 1999, de finale van de dames; Steffi Graf tegen Martina Hingis. Wellicht een van de meest opmerkelijke damesfinales ooit in Parijs. Hingis die het hele stadion tegen zich krijgt door enkele rare acties. En natuurlijk de class tussen de oude en de nieuwe tennisgarde. Graf wint uiteindelijk met 4-6, 7-5, 6-2.[/i]

Continue reading
0 Comments
Share