Browsing Category:blog.leertennis.nl

nadal-houdt-erg-van-de-zee-video

Ik hou erg van de zee, antwoordt Rafa als de interviewer hem vraagt wat hij graag doet naast tennis.

Rafa, man van de stalen zenuwen en de miraculeuze passeerballen. Geeft in dit interview zonder moeite de meest oppervlakkige antwoorden die er zijn. En dan mag hij van de NOS ook nog een promootje inspreken voor de Champions League-wedstrijd van Real Madrid.
Tja, daar wordt het interview niet echt diepgaander door jongens!

Misschien is het zijn bescheidenheid of is-ie gewoon moe.
Ik zou zeggen, oordeel zelf, maar neem wel even een sterke kop koffie vantevoren.

Continue reading
0 Comments
Share
huilende-tennisters

Afgelopen zondag zat ik de damesfinale van het indoortoernooi in Parijs te kijken. Een mooie finale tussen Mauresmo en Dementieva.

Het Franse publiek, chauvinistisch als altijd, ging bij ieder belangrijk punt van Mauresmo helemaal uit haar dak. En misschien ook wel terecht. Amelie heeft een tijd vol blessureleed achter de rug en stond nu in haar eigen land in de finale. Chappeau, we blijven in de franse sferen, voor Mauresmo dus! Amelie bracht 'the good old days back', zoals de Fransen dat zo mooi kunnen zeggen.

En toen ze de finale won waren er natuurlijk tranen van vreugde en opluchting in het Franse kamp. Men wist dat Amelie het nog kon en dat ze nog niet is afgeschreven. Een mooi stukje sport-emotie, daar krijg ik altijd een 'Fishermensfriend-momentje' van. Heerlijk en dat op een regenachtige zondagmiddag!

Heel anders was het figuurlijke gehuil van Dementieva tijdens de wedstrijd. Elena had de vervelende en kinderachtige gewoonte om tegen mama aan te jammeren na een verloren punt. Mama, een ijskoninginnetje met Vicks-blue-achtige ogen, vertrok dan geen spier. Voornamelijk uit vervangende schaamte volgens mij. Want stel je voor 5.000 man publiek, een bataljon camera's die alles registreren. En dan staat je dochter van boven de 20 wat naar je te jammeren als een klein kind.

Als ik zoiets vroeger deed dan was het een kwestie van twee waarschuwingen en dan haalde mama of papa je van de tennisbaan af. Het is nooit te laat mama Dementieva, gewoon opstaan en die dochter van je aan haar bovenarmpje van de baan af sleuren. Moet je eens kijken hoe snel ze dan stopt met jammeren.

Continue reading
0 Comments
Share

Zap eens op een gemiddelde vrijdag- of zaterdagavond langs de eerste 6 zenders op je TV en je ontkomt er niet aan. Of ga eens naar de kapper of laat je eens verzorgen in het ziekenhuis door een mannelijke verpleger. Of herinner je die steward nog van je laatste vlucht?

Ok sorry, dit zijn natuurlijk behoorlijke vooroordelen en dat hoor ik eigenlijk ook niet te doen. Maar feit is dat we gelukkig niet meer moeilijk doen over homo's in onze samenleving. Nog niet iedereen is zo ruimdenkend, maar die mensen hoef ik dan ook niet te kennen.

Waarom kom ik dan in vredesnaam geen enkele homo tegen op de ATP-tour? Zelfs een rondje Googlen geeft mij geen duidelijkheid. Ik kom alleen maar enkele blogs tegen van mede-verbaasden. Er zijn genoeg lesbische toptennisters, die doen er schijnbaar niet moeilijk over. Althans, er zijn er genoeg openlijk uit de kast gekomen, daar kunnen de mannen dus nog heel wat van leren.

Sowieso in alle populaire sporten doet men niet moeilijk over het lesbo-schap van de vrouwen. Maar ook hier weer, geen mannen die voor hun geaardheid uitkomen als die anders is dan hetero. Raar toch?

Ik kan zo een aantal spelers uit de top 100 opnoemen waarbij menig 'gaydar'* in het rood uitslaat. Namen zijn niet belangrijk, je kan zelf ook wel een aantal spelers aanwijzen.

Nogmaals, ik vind het stom en heel apart dat dit fenomeen bestaat en in stand wordt gehouden door iedereen. Zeker in deze tijd van openheid en rechten voor de homo's en lesbo's. Of dit blogje er veel aan zal veranderen, volgens mijn niet. Maar ik heb er in ieder geval iets van gezegd. In plaats van dat gezwijg…

Nu ik dit toch aan het schrijven ben en me steeds meer verbaas. Dit stukje krijgt een vervolg. Ik ga eens even contact leggen met wat mensen die mij hopelijk antwoord kunnen geven op mijn relaas hierboven. Wellicht zijn er lezers van dit stukje die mij ook al een beetje wijzer kunnen maken. Laat u dan horen, jullie tenminste wel ;-).

< == twee uur later ==>

Ondertussen heb ik een reactie gekregen van Caspar Pisters,
oud-hoofdredacteur van gay glossy Squeeze:

[img style=float:right;margin:3px;]{e_IMAGE}newspost_images/gay-tennis.jpg” />"Homo zijn is voor mannen in alle vormen van (top)sport m.u.v. van wellicht schoonspringen, turnen, kunststschaatsen en ballroom dancing inderdaad nog een flink taboe. En zelfs in de genoemde sporten is het doorgaans 'big news' als iemand dan toch bereid is er openlijk voor uit te komen. Meestal is het adagium 'don't ask, don't tell'.

Er zijn een paar Olympisch sporters die 'openly out' zijn. In Nederland bijvoorbeeld zwemmer Johan Kenkhuis. En Turner Jeffrey Wammes. Dat is het zo'n beetje.

In (team)sporten wordt verondersteld dat de macho cultuur eraan bijdraagt dat jongens niet voor hun homoseksualiteit uitkomen en je wilt de supporters van de tegenpartij ook niet al te veel munitie geven.

Aan de andere kant is (homo-)seksualiteit natuurlijk ook niet per se iets dat ter zake doet in sport. Al wordt dat argument al gauw wat hypocriet gebruikt: 'ik kom er niet voor uit want het doet er niet toe'. Als het er toch niet toe doet, is bevestigen net zo eenvoudig als ontkennen."

*= Gaydar: met je gay-radar voel en/of zie je of iemand homo/lesbisch is.

Continue reading
0 Comments
Share
nadal-verslagen

Heet je Roger Federer en heb je alle records gebroken op tennisgebied, althans bijna alle. Hij moest afgelopen zondag alleen nog even de Australian Open winnen. Dan zou hij 14 Grand Slams hebben gewonnen. Die 14 Grand Slams winnen is nooit een issue geweest, want wij wisten wel dat good old Roger ook dat record zou breken.
En we wisten allemaal dat dit afgelopen zondag zou gebeuren! Het Grand Slam record van Pistolen Pietje ging eraan en wij zouden getuige zijn van dit historische tennismoment!

Man oh man, ik kan nog het intense onderbuikgevoel terughalen wat ik zondagochtend had toen ik wakker werd. Roger ging het doen! Yes he can!!

Jammer dan, Rafa de snelle stier uit Spanje houdt niet van historische momenten of heilige huisjes. Won hij vorig jaar nog met zijn powertennis van het authentieke tennis op de meest authentieke tennisbaan ter wereld, Wimbledon. Ook afgelopen zondag was er voor de puurste tennisfans weer niets te halen.

Roger was in de derde set net te gespannen en in de vijfde was-ie gewoon moe, de koek was op. Rafa stond na 4 uur nog steeds te springen als een beagle die uitgelaten wordt na drie dagen eenzame opsluiting.

Fedexpres had natuurlijk weer alle tactische truukjes uit de kast gehaald, sliceje hier, dropshotje daar en af en toe naar het net sprinten. Had hij vantevoren geweten dat de oplossing zo simpel was geweest, dan had hij zich alle moeite kunnen besparen.

[img style=float:left;margin:4px]{e_IMAGE}newspost_images/federer-crying.jpg” />Waar doe je Rafa fysiek pijn, hoe breek je hem mentaal? Hebben jullie Rafa's schuldige ik-weet-niet-waar-ik-moet-kijken blik gezien toen Federer stond te huilen als een overjarige klikspaan? 15.000 toeschouwers zeiden niets, maar Rafa voelde hun blikken echt wel. Dit kon niet, wat Rafa had gedaan kon niet door de beugel!
Het historische tennismoment van miljoenen mensen verpesten en dan ook nog eens ideale schoonzoon Roger aan het huilen maken!

Ik denk dat Roger met zijn huilbuitje ervoor gezorgd heeft dat hij dit jaar Roland Garros van Rafa mag winnen. En anders zal Roger voor de finale in de catacomben tegen Rafa met snikkende stem zeggen dat hij weer gaat huilen als-ie verliest. Dan breekt Rafa wel en hoeft Roger niet meer te slicen, dropshotjes te slaan of naar het net te sprinten.

Nadal was schuldig

Continue reading
0 Comments
Share

Justine en Kim gaan weer publiekelijk tennissen! Ze tennisten wel al regelmatig, maar gaan nu weer echt trainen om enkele demonstratiewedstrijdjes te spelen.

Zie je het voor je, Justine en Kim de voormalige nummers een van de wereld spelen op woensdagochtend samen met een viertal andere dames. Dat kwam het beste uit, want Kim kon niet iedere week en Justine zat met haar nieuwe huis en viel ook een paar keer uit. Ze hebben daarom een rouleerschema gemaakt, zodat er altijd 4 spelers op de baan staan.

Om beurten haalt of Sabine of Dominique of Els of Laurence of Kim of Justine de rest op, wel zo handig. Want het is zonde om met vier auto’s naar de tennishal te rijden.

Kim heeft na de eerste keer spelen wel een nieuw gripje gekocht voor haar racket, want de oude zat er nog op sinds de US Open van 2006! Die was helemaal versleten.
Justine heeft toen ook haar racket aan Kim meegegeven, want haar bespanning stond op knappen. Een jongetje van de tennisclub van Kim kon daar voor 15 euro wel een nieuwe bespanning op zetten.

Na het tennissen drinken ze nog altijd een kopje Rombouts-koffie, een cappuccino met een lekkere dikke laag schuim. En om beurten bakt er iemand een cake of een lekkere appeltaart, het recept van Dominique is hun favoriet. Els heeft voor Kim een potje van die lekkere vleesmarinade gekocht en meegenomen, die is niet te krijgen in de Spar bij Kim in de buurt. Even de laatste dorpsroddels doornemen. Met wie Helena het nu weer doet, dat het rokje van Anna echt niet kan of dat Serena weer is aangekomen.

Over aankomen gesproken, Kim is ook niet helemaal blij met haar lijntje. Daarom is ze blij dat ze nu iedere woensdag tennist. Ze heeft zelfs de zoetjes meegenomen voor in de cappuccino en neemt een half stukje appeltaart. Over twee weken gaat ze ook beginnen met steppen, ze wacht even totdat de nieuwe maand begint, wel zo handig met het sport-abonnement.

Nu is het een kwestie van weken, dan zijn Justine en Kim wel weer fit om enkele demonstratie-wedstrijdjes te spelen. Als ze daar maar zelfgebakken appeltaart of cake hebben, grapt Justine. En Justine wil ook nog vantevoren naar de PerrySport voor een nieuw rokje. Ze belt nog wel even met Kim, het is gezelliger om samen te gaan.

Continue reading
0 Comments
Share
knltb-voorjaarscompetitie-2009

De competitie-indeling voor de voorjaarscompetitie 2009 is binnen!
Meteen gaan surfen naar de website van de KNLTB om te zien wie mijn tegenstanders worden vanaf Pasen. Spannend, want de meeste teams en verenigingen ken je al en ik voel alweer die bekende tenniskriebels in mijn onderbuik.

Dit jaar zou ik eigenlijk als invaller meespelen in het team van mijn zusje. Eenmaal aan het trainen heb ik toch maar voor 7 weken competitie toegezegd, mijn tennishart wil dan ook gewoon all-the-way gaan. Voor die zondag moet ik trouwens helemaal van Amsterdam naar Sittard reizen, dat is 200 kilometer! Dat soort afstanden voor een paar potjes tennis lukt je alleen maar met een stevige familieband.

Het bekendmaken van de tegenstanders voor de Perry Sport voorjaarscompetitie is vaak al reden voor de eerste speculaties over kampioenschap, handhaving of degradatie. Vetes van voorgaande jaren worden uit de kast gehaald bij het zien van de teamindelingen op de rivaliserende verenigings-sites. Er heerst bij voorbaat al spanning positief en negatief, nog voordat de eerste stappen op de buitenbanen zijn gezet.

Nog leuker zijn de eerste discussies, meestal achter elkaars rug om, over de opstellingen. Menig trainer ligt nachtenlang te piekeren over de beste opstellingen. Niet alleen de beste opstelling op de tennisbaan, maar vooral ook naast de tennisbaan. Als alle spelers het eens zijn met de teamindeling, dan volgt de goedkeuring van de tennisouders nog. Ook niet onbelangrijk, want zij betalen jouw salaris. Zij vinden dat zij dan automatisch recht van spreken hebben, niet altijd geheel onpartijdig in het voordeel van hun kind.

Ach ja, die goede oude voorjaarscompetitie. Ik laat me niet meer gek maken door clubgenoten met hun over fanatieke instellingen. Lekker tennissen en plezier hebben op de tennisbaan, mijn doelstellingen voor komende competitie. Nu maar hopen dat de tegenstanders dat ook op hun tennis-verlanglijstje hebben staan. Anders wordt het volgend jaar gewoon spelen in de 35 plus-bier na de wedstrijdklasse.

Ga naar jouw competie-indeling van de voorjaarscompetitie 2009.
En krijg ook de eerste tenniskriebels!

Continue reading
0 Comments
Share

Martin Verkerk is terug in de tenniswereld en heeft grootse ambities. Op zijn eigen karakteristieke manier en met zijn deskundigheid wil hij het Nederlands tennis weer op de kaart zetten. Na lange periodes van blessureleed en diverse pogingen om te revalideren, besloot Martin Verkerk in december 2008 definitief te stoppen met professioneel tennis. Na een jaar goed te hebben nagedacht over het vervolg op z’n carrière als tennisprof, kwam Verkerk tot het besluit zich in te gaan zetten voor beter en professioneler tennis in Nederland. In samenwerking met de hoofdcoaches en toptrainers van Laurense Tennis Academy gaat Verkerk nu de uitdaging aan om dit unieke plan te verwezenlijken.

Martin Verkerk directeur Toptennis bij de Laurense Tennis Academy
Eind 2009 zijn Martin Verkerk en Laurense Tennis Academy (LTA) een exclusieve samenwerking aangegaan. Oprichter van LTA, Roland Laurense: “Martin Verkerk is voor ons de ideale persoon om de tennissport te promoten en te bevorderen. Verkerk zal zich binnen de tennisschool gaan bezighouden met toptennis en het gezicht worden van de Internationale Laurense Tennis Academy. Daarnaast gaat hij als directeur Toptennis een elite team opzetten met jonge tennistalenten die klaar worden gestoomd voor de absolute wereldtop.” Binnen LTA zal Verkerk verder betrokken zijn bij het ontplooien van vernieuwende tennisinitiatieven en clinics en privélessen voor bedrijven, verenigingen en particulieren, onder de vlag van Martin Verkerk Tennis & Events.

Over Martin Verkerk
Martin Verkerk behoort tot de grootste tennislegendes uit de Nederlandse geschiedenis. Hij is de eerste en enige Nederlander, die ooit de Grandslam herenfinale speelde op Roland Garros (2003). Daarnaast won Verkerk verschillende ATP-toernooien en bereikte de 14e plaats op de ATP-ranglijst. Veel blessureleed en de moeilijke periodes van de laatste jaren deden Martin Verkerk in december 2008 uiteindelijk besluiten om een punt achter zijn proftenniscarrière te zetten. Hij kijkt tevreden terug naar vele mooie hoogtepunten en prestaties, maar Verkerk kan geen afstand nemen van het mooie tennisspel en gaat weer met nieuw elan en vol enthousiasme zijn nieuwe uitdagingen ten uitvoer brengen. Meer informatie over Martin Verkerk is te vinden op www.martinverkerk.com.

Over de Laurense Tennis Academy
Roland Laurense is directeur en oprichter van de Laurense Tennis Academy (LTA) en behoort tot de meest gerenommeerde tenniscoaches van Nederland. In 2005 besloot Laurense dat het opleiden van talenten anders en beter moest en startte zijn eigen tennisschool Laurense Tennis Academy. LTA zet zich in voor betere tennistraining en een professioneler kader op tennisverenigingen en tenniscentra, met als doel een bijdrage te leveren aan het verbeteren van het tennisniveau in Nederland. De LTA hoofdlocaties zijn Tenniscentrum de Kegel te Amstelveen en Tennispark Buitenveldert te Amsterdam, welke is gelegen aan de Amsterdamse Zuid As met alle benodigde topsportfaciliteiten. Meer informatie over de Laurense Tennis Academy is te vinden op www.laurense.nl.

Zo kennen we Martin natuurlijk. Jammer van de beeldkwaliteit

Continue reading
0 Comments
Share
zondagmiddag-tennis

Soms is tennis net zoals een zondag zonder plannen. Afgelopen zondag had ik niets gepland en met niemand iets afgesproken. Aan het einde van de dag ben je lekker relaxed, maar je weet echt niet meer wat je die dag gedaan hebt. Zondagen die nergens in je geheugen worden opgeslagen, zelfs als mensen je maandag vragen wat je hebt gedaan, moet je heel hard denken wat je hebt gedaan.

Die zondag zapte ik dus zonder doel langs alle zenders op mijn flatscreen-TV. En geheel spontaan stopte mijn duim bij Eurosport, de ATP-finale van Delray Beach. De thuisspelende Amerikaan Mardy Fish tegen de Rus Evgeny Korolev. Ik dacht, lekker effe tennis kijken, want er was toch verder geen bal op TV.

Zoals mijn zondag verliep, kleurloos en zonder noemenswaardige feiten, zo verliep de finale in Delray Beach ook. De tribunes zaten maar voor een kwart gevuld. Volgens mij alleen familie van Fish, want die woonde op een tennisbalworp afstand van het complex. Het waaide zoals het alleen op niet-leuke dagen kan waaien. En de lucht was blauw met grijze wolkjes, alsof het ieder moment even kon gaan regenen. Deze beslissende wedstrijd van het toernooi was net zo zondagmiddag als mijn zondagmiddag.

Fish won, zonder spanning of sensatie, gewoon droog en zakelijk. Zelfs tegenstander Korolev boeide het niet, hij had ook niet echt plannen voor de zondagmiddag. Als je Mardy Fish maandag zou vragen of hij nog iets leuks heeft gedaan afgelopen weekend, zou hij hard moeten denken wat ook alweer. Volgend weekend toch maar weer iets afspreken met mensen, iemand zin om te tennissen?

Even mijn zondagmiddag induiken? Bekijk de samenvatting:

Continue reading
0 Comments
Share

Waar erger jij je het meeste aan in het verkeer of aan je partner? Top 5 of 10 lijstjes die je vaak genoeg hebt gehoord of gelezen. Maar ergernissen op de tennisbaan? Welke zijn dat dan.

Ik zelf heb wel een aantal ergernissen op en rond de tennisbaan. Dus verwacht nu geen groot onderzoek onder duizenden tennissers, maar een persoonlijk relaas van een gemiddelde tennisser.

Hierbij gaat het om ergernissen die ik heb als ik niet achtersta. Want bij achterstand in een wedstrijd erger ik me aan werkelijk alles. Dat zou niet geheel eerlijk en neutraal zijn, wellicht behoor ik wel tot vele ergernislijstjes van voormalige tegenstanders…

Maar goed, tromgeroffel, hier komt mijn top 5 van tennis-ergernissen:

5. De kantinedienst-draaiers
Nee, ik bedoel hier niet het zelf draaien van kantinedienst, maar de vrijwilligers die eenmaal per jaar kantinedienst moeten draaien. Een eenvoudige bestelling duurt daardoor eeuwen, terwijl er nog 3 wachtenden voor jou zijn.

4. Betweters langs de kant
Ken je ze als tennistrainer of bovengemiddelde tennisser? De stuurlui die aan wal staan, zelf geen bal kunnen slaan, maar wel weten hoe jij een forehand kunt verbeteren of les moet geven.

3. Late tennispartners
Fanatiek als ik ben, ben ik altijd op tijd op de tennisbaan. Klaar voor dat stevig robbertje tennis. Niks zo vervelend als mijn tennispartner precies het tegenovergestelde is en te laat komt.

2. De te fanatieke ik
Waarom kan ik niet gewoon lekker genieten van een potje tennis zonder na te denken over techniek of tactiek. Boeiend dat op mijn leeftijd (34) die forehand vandaag niet zo lekker loopt tijdens een uurtje overspelen.

1. Bal over, doelloos terug rollen
Tennisspelers die een overgeslagen bal van jouw doelloos terug rollen, uiteraard recht onder je voeten terwijl jij staat te tennissen. Lekker blessuregevoelig en zeer kortzichtig. Opvallend genoeg zijn het meestal ook nog niet eens de beginnende tennissers die dit doen.

Herkenbaar als ergernis of ben jij net diegene die mijn tennis-ergernis veroorzaakt? In beide gevallen, laat weten wat jij denkt. Reageren is heel makkelijk hieronder!

Continue reading
0 Comments
Share

Robin Söderling beleeft dit jaar (2009) zijn beste tennisjaar tot nu toe in zijn carriere. Söderling versloeg op Roland Garros verrassend Rafael Nadal, die al 31 wedstrijden ongeslagen was op het Parijse gravel. En bekroonde die overwinning ook nog eens met een finaleplaats, die hij dan wel weer verloor van Federer.

Iedere keer als ik aan Söderling denk, dan denk ik ook altijd aan Martin Verkerk. Rare gedachtenkronkel denk je nu wellicht. Ik zal het dan ook even uitleggen.

Martin Verkerk bereikte in 2003 ook verrassend de finale van Roland Garros, nog verrassender dan Söderling zelfs. Martin was debutant op het Franse toernooi, terwijl Robin Söderling al een vaste top 20 speler is. Als Nederlandse tennisser maakte Verkerk zichzelf onsterfelijk door de finale van de Franse Open te behalen.

Ok, een vergelijking tussen Söderling en Verkerk is nu snel gemaakt. Beide spelers hebben verrassend de finale van Roland Garros gehaald en helaas verloren. Maar daar komt niet mijn associatie tussen Verkerk en Söderling vandaan.

Die komt door het Grand Slam wat na Parijs wordt gehouden, Wimbledon. In 2003 debuteerden Verkerk en Söderling op Wimbledon. En ik zat die partij te volgen op TV, zoals waarschijnlijk veel Nederlanders wilde ik weten of Verkerk wederom voor een sensatie kon zorgen.
Helaas Verkerk verloor in vier sets (6-3, 6-4, 6-7, 6-1) van Söderling, die toen pas 18 was en beschouwd werd als het nieuwe Zweedse tennistalent.

Iedere keer als ik Robin Söderling zie spelen, dan denk ik aan die wedstrijd tegen Martin Verkerk en het achterliggende verhaal. Söderling werd een vaste aanwinst in de top 20 van het mondiale tennis. En Martin, die hebben we helaas alleen maar mogen bewonderen tijdens Roland Garros 2003.

Nog een keer genieten van de halve finale van Verkerk tegen Coria, Roland Garros 2003

Continue reading
0 Comments
Share