Browsing Tag:tennis

de-choke-van-de-eeuw

Choken, wellicht heb je het wel eens gehoord op de tennisbaan of tijdens deskundig commentaar op televisie. Choken is het falen door spanning op een (meestal) belangrijk en/of beslissend punt. Je voelt de spanning, je benen worden gevoelloos, je arm voelt zwaar aan en je zicht vernauwt zich. Herkenbaar? Vast wel, iedereen heeft er in meer of mindere mate last van.

Vroeger had je Karel Novacek een Tsjechische tennisser, hij stond bekend als een notoire choker. Wat hem dan ook de bijnaam Karel Novachoke opleverde.
Of neem het voorbeeld van Jana Novotna die tijdens de Wimbledon-finale van 1993 op een 4-1 voorsprong in de beslissende set choke-te en de partij verloor.

En afgelopen zondag, tijdens de mannenfinale van Wimbledon 2009 kregen we een nieuw klassiek voorbeeld te zien van choken. Andy Roddick stond 6-2 voor in de tie-break van de tweede set, hij had de eerste set al gewonnen. Winnen van de tie-break zou een twee nul in sets opleveren en een wellicht onoverbrugbare voorsprong.

Wat gebeurde? Federer begon het initiatief over te nemen en vocht zichzelf naar 6-5. Roddick viel aan op 6-5 en de passing van Federer was te hoog. Op dat moment had ik de set al geteld voor Andy. De te hoge bal van Federer zou hij zo weg kunnen volleren.

Maar Roddick choke-te alsof het zijn lieve lust was! Zijn arm was zo stijf en zwaar als beton en zijn benen verlamden en voorkwamen degelijk voetenwerk. Op dat niveau heb ik nog nooit iemand zo slecht een volley zien slaan. Het leek wel een beginner die niet wist wat te doen met een hoge backhand-volley.

Wat mijn leraar tijdens de trainersopleiding altijd zei, werd nu maar weer bevestigd. Op welk niveau je ook staat te spelen, de spanning is voor iedereen hetzelfde. Of je nu niveau 8 hebt of Andy Roddick heet, choken doen we allemaal!

Deze tie-break zal Roddick zijn leven lang achtervolgen in zijn dromen

Continue reading
0 Comments
Share


Deze week bereikte ons het bericht dat John van Lottum niet langer de trainer wil zijn van Thiemo de Bakker. De reden, John kan zich niet vinden in de mentaliteit van Thiemo, die is niet professioneel genoeg.

Dat Thiemo het niet zo nauw neemt met het zijn van een tennisprofessional bleek ook vorig jaar al tijdens de Siemens Open. Waar Richard Krajicek, ook al iemand die het kan weten, verbaasd stond te kijken toen hij Thiemo vlak voor een wedstrijd het patatbakje van zijn vriendin stond leeg te eten.

Ok, topsport is werken en werken is niet altijd leuk. Als je kijkt naar mijn eigen CV dan zie je dat ik daarom een aantal maal van werk veranderd ben. Prima, dat houdt je scherp en gemotiveerd.

Als topsporter is switchen van werk niet zo gemakkelijk natuurlijk. Roger F. of Andy M. of R. kunnen niet zo gemakkelijk jobhoppen. Dus Thiemo ook niet. Wel een eer voor Thiemo om in een alinea te worden vergeleken met drie toptien-spelers, maar dat terzijde.

En als ik mag kiezen tussen een job op deze hele aarde die ik heel erg graag nog zou willen aannemen, dan is het die van proftennisser. Maar laat ik daar nu niet genoeg talent voor hebben gehad. Jammer dan.

Dus als je gezegend bent met zo'n talent voor tennis dat je de hele wereld mag afreizen om professioneel te tennissen, dan ben je blij! Heel erg blij zelfs! En als de tennisbond je financieel ook nog eens steunt om die droom uit te bouwen, dan zorg je dat hen niet teleurstelt. Want dat is ondankbaar.

En slaag je dan niet, geen probleem. Je hebt per slot van rekening wel alles gegeven en je het snot voor de ogen getraind om het beste uit je carriere te halen. Maar gooi je er met de pet naar, tja dan is het net als in het gewone leven, beter als we uit elkaar gaan. En zoeken naar een nieuwe baan.

Thiemo de Bakker speelt in met Tommy Haas
en Rafael Nadal tijdens ABNAMRO-toernooi 2009

Continue reading
0 Comments
Share
nadal-houdt-erg-van-de-zee-video

Ik hou erg van de zee, antwoordt Rafa als de interviewer hem vraagt wat hij graag doet naast tennis.

Rafa, man van de stalen zenuwen en de miraculeuze passeerballen. Geeft in dit interview zonder moeite de meest oppervlakkige antwoorden die er zijn. En dan mag hij van de NOS ook nog een promootje inspreken voor de Champions League-wedstrijd van Real Madrid.
Tja, daar wordt het interview niet echt diepgaander door jongens!

Misschien is het zijn bescheidenheid of is-ie gewoon moe.
Ik zou zeggen, oordeel zelf, maar neem wel even een sterke kop koffie vantevoren.

Continue reading
0 Comments
Share
huilende-tennisters

Afgelopen zondag zat ik de damesfinale van het indoortoernooi in Parijs te kijken. Een mooie finale tussen Mauresmo en Dementieva.

Het Franse publiek, chauvinistisch als altijd, ging bij ieder belangrijk punt van Mauresmo helemaal uit haar dak. En misschien ook wel terecht. Amelie heeft een tijd vol blessureleed achter de rug en stond nu in haar eigen land in de finale. Chappeau, we blijven in de franse sferen, voor Mauresmo dus! Amelie bracht 'the good old days back', zoals de Fransen dat zo mooi kunnen zeggen.

En toen ze de finale won waren er natuurlijk tranen van vreugde en opluchting in het Franse kamp. Men wist dat Amelie het nog kon en dat ze nog niet is afgeschreven. Een mooi stukje sport-emotie, daar krijg ik altijd een 'Fishermensfriend-momentje' van. Heerlijk en dat op een regenachtige zondagmiddag!

Heel anders was het figuurlijke gehuil van Dementieva tijdens de wedstrijd. Elena had de vervelende en kinderachtige gewoonte om tegen mama aan te jammeren na een verloren punt. Mama, een ijskoninginnetje met Vicks-blue-achtige ogen, vertrok dan geen spier. Voornamelijk uit vervangende schaamte volgens mij. Want stel je voor 5.000 man publiek, een bataljon camera's die alles registreren. En dan staat je dochter van boven de 20 wat naar je te jammeren als een klein kind.

Als ik zoiets vroeger deed dan was het een kwestie van twee waarschuwingen en dan haalde mama of papa je van de tennisbaan af. Het is nooit te laat mama Dementieva, gewoon opstaan en die dochter van je aan haar bovenarmpje van de baan af sleuren. Moet je eens kijken hoe snel ze dan stopt met jammeren.

Continue reading
0 Comments
Share

Zap eens op een gemiddelde vrijdag- of zaterdagavond langs de eerste 6 zenders op je TV en je ontkomt er niet aan. Of ga eens naar de kapper of laat je eens verzorgen in het ziekenhuis door een mannelijke verpleger. Of herinner je die steward nog van je laatste vlucht?

Ok sorry, dit zijn natuurlijk behoorlijke vooroordelen en dat hoor ik eigenlijk ook niet te doen. Maar feit is dat we gelukkig niet meer moeilijk doen over homo's in onze samenleving. Nog niet iedereen is zo ruimdenkend, maar die mensen hoef ik dan ook niet te kennen.

Waarom kom ik dan in vredesnaam geen enkele homo tegen op de ATP-tour? Zelfs een rondje Googlen geeft mij geen duidelijkheid. Ik kom alleen maar enkele blogs tegen van mede-verbaasden. Er zijn genoeg lesbische toptennisters, die doen er schijnbaar niet moeilijk over. Althans, er zijn er genoeg openlijk uit de kast gekomen, daar kunnen de mannen dus nog heel wat van leren.

Sowieso in alle populaire sporten doet men niet moeilijk over het lesbo-schap van de vrouwen. Maar ook hier weer, geen mannen die voor hun geaardheid uitkomen als die anders is dan hetero. Raar toch?

Ik kan zo een aantal spelers uit de top 100 opnoemen waarbij menig 'gaydar'* in het rood uitslaat. Namen zijn niet belangrijk, je kan zelf ook wel een aantal spelers aanwijzen.

Nogmaals, ik vind het stom en heel apart dat dit fenomeen bestaat en in stand wordt gehouden door iedereen. Zeker in deze tijd van openheid en rechten voor de homo's en lesbo's. Of dit blogje er veel aan zal veranderen, volgens mijn niet. Maar ik heb er in ieder geval iets van gezegd. In plaats van dat gezwijg…

Nu ik dit toch aan het schrijven ben en me steeds meer verbaas. Dit stukje krijgt een vervolg. Ik ga eens even contact leggen met wat mensen die mij hopelijk antwoord kunnen geven op mijn relaas hierboven. Wellicht zijn er lezers van dit stukje die mij ook al een beetje wijzer kunnen maken. Laat u dan horen, jullie tenminste wel ;-).

< == twee uur later ==>

Ondertussen heb ik een reactie gekregen van Caspar Pisters,
oud-hoofdredacteur van gay glossy Squeeze:

[img style=float:right;margin:3px;]{e_IMAGE}newspost_images/gay-tennis.jpg” />"Homo zijn is voor mannen in alle vormen van (top)sport m.u.v. van wellicht schoonspringen, turnen, kunststschaatsen en ballroom dancing inderdaad nog een flink taboe. En zelfs in de genoemde sporten is het doorgaans 'big news' als iemand dan toch bereid is er openlijk voor uit te komen. Meestal is het adagium 'don't ask, don't tell'.

Er zijn een paar Olympisch sporters die 'openly out' zijn. In Nederland bijvoorbeeld zwemmer Johan Kenkhuis. En Turner Jeffrey Wammes. Dat is het zo'n beetje.

In (team)sporten wordt verondersteld dat de macho cultuur eraan bijdraagt dat jongens niet voor hun homoseksualiteit uitkomen en je wilt de supporters van de tegenpartij ook niet al te veel munitie geven.

Aan de andere kant is (homo-)seksualiteit natuurlijk ook niet per se iets dat ter zake doet in sport. Al wordt dat argument al gauw wat hypocriet gebruikt: 'ik kom er niet voor uit want het doet er niet toe'. Als het er toch niet toe doet, is bevestigen net zo eenvoudig als ontkennen."

*= Gaydar: met je gay-radar voel en/of zie je of iemand homo/lesbisch is.

Continue reading
0 Comments
Share
nadal-verslagen

Heet je Roger Federer en heb je alle records gebroken op tennisgebied, althans bijna alle. Hij moest afgelopen zondag alleen nog even de Australian Open winnen. Dan zou hij 14 Grand Slams hebben gewonnen. Die 14 Grand Slams winnen is nooit een issue geweest, want wij wisten wel dat good old Roger ook dat record zou breken.
En we wisten allemaal dat dit afgelopen zondag zou gebeuren! Het Grand Slam record van Pistolen Pietje ging eraan en wij zouden getuige zijn van dit historische tennismoment!

Man oh man, ik kan nog het intense onderbuikgevoel terughalen wat ik zondagochtend had toen ik wakker werd. Roger ging het doen! Yes he can!!

Jammer dan, Rafa de snelle stier uit Spanje houdt niet van historische momenten of heilige huisjes. Won hij vorig jaar nog met zijn powertennis van het authentieke tennis op de meest authentieke tennisbaan ter wereld, Wimbledon. Ook afgelopen zondag was er voor de puurste tennisfans weer niets te halen.

Roger was in de derde set net te gespannen en in de vijfde was-ie gewoon moe, de koek was op. Rafa stond na 4 uur nog steeds te springen als een beagle die uitgelaten wordt na drie dagen eenzame opsluiting.

Fedexpres had natuurlijk weer alle tactische truukjes uit de kast gehaald, sliceje hier, dropshotje daar en af en toe naar het net sprinten. Had hij vantevoren geweten dat de oplossing zo simpel was geweest, dan had hij zich alle moeite kunnen besparen.

[img style=float:left;margin:4px]{e_IMAGE}newspost_images/federer-crying.jpg” />Waar doe je Rafa fysiek pijn, hoe breek je hem mentaal? Hebben jullie Rafa's schuldige ik-weet-niet-waar-ik-moet-kijken blik gezien toen Federer stond te huilen als een overjarige klikspaan? 15.000 toeschouwers zeiden niets, maar Rafa voelde hun blikken echt wel. Dit kon niet, wat Rafa had gedaan kon niet door de beugel!
Het historische tennismoment van miljoenen mensen verpesten en dan ook nog eens ideale schoonzoon Roger aan het huilen maken!

Ik denk dat Roger met zijn huilbuitje ervoor gezorgd heeft dat hij dit jaar Roland Garros van Rafa mag winnen. En anders zal Roger voor de finale in de catacomben tegen Rafa met snikkende stem zeggen dat hij weer gaat huilen als-ie verliest. Dan breekt Rafa wel en hoeft Roger niet meer te slicen, dropshotjes te slaan of naar het net te sprinten.

Nadal was schuldig

Continue reading
0 Comments
Share

Justine en Kim gaan weer publiekelijk tennissen! Ze tennisten wel al regelmatig, maar gaan nu weer echt trainen om enkele demonstratiewedstrijdjes te spelen.

Zie je het voor je, Justine en Kim de voormalige nummers een van de wereld spelen op woensdagochtend samen met een viertal andere dames. Dat kwam het beste uit, want Kim kon niet iedere week en Justine zat met haar nieuwe huis en viel ook een paar keer uit. Ze hebben daarom een rouleerschema gemaakt, zodat er altijd 4 spelers op de baan staan.

Om beurten haalt of Sabine of Dominique of Els of Laurence of Kim of Justine de rest op, wel zo handig. Want het is zonde om met vier auto’s naar de tennishal te rijden.

Kim heeft na de eerste keer spelen wel een nieuw gripje gekocht voor haar racket, want de oude zat er nog op sinds de US Open van 2006! Die was helemaal versleten.
Justine heeft toen ook haar racket aan Kim meegegeven, want haar bespanning stond op knappen. Een jongetje van de tennisclub van Kim kon daar voor 15 euro wel een nieuwe bespanning op zetten.

Na het tennissen drinken ze nog altijd een kopje Rombouts-koffie, een cappuccino met een lekkere dikke laag schuim. En om beurten bakt er iemand een cake of een lekkere appeltaart, het recept van Dominique is hun favoriet. Els heeft voor Kim een potje van die lekkere vleesmarinade gekocht en meegenomen, die is niet te krijgen in de Spar bij Kim in de buurt. Even de laatste dorpsroddels doornemen. Met wie Helena het nu weer doet, dat het rokje van Anna echt niet kan of dat Serena weer is aangekomen.

Over aankomen gesproken, Kim is ook niet helemaal blij met haar lijntje. Daarom is ze blij dat ze nu iedere woensdag tennist. Ze heeft zelfs de zoetjes meegenomen voor in de cappuccino en neemt een half stukje appeltaart. Over twee weken gaat ze ook beginnen met steppen, ze wacht even totdat de nieuwe maand begint, wel zo handig met het sport-abonnement.

Nu is het een kwestie van weken, dan zijn Justine en Kim wel weer fit om enkele demonstratie-wedstrijdjes te spelen. Als ze daar maar zelfgebakken appeltaart of cake hebben, grapt Justine. En Justine wil ook nog vantevoren naar de PerrySport voor een nieuw rokje. Ze belt nog wel even met Kim, het is gezelliger om samen te gaan.

Continue reading
0 Comments
Share
beter-tennissen-door-slow-motion

Hoe bepalend is televisie en tennisvideos op internet voor de revolutie van het tennis. Kijk dat de kledingfabrikanten door het sponsoren van toptennissers de tennismode bepalen, dat wisten we al. Toen Agassi in het begin van de jaren 90 een stretchbroekje onder zijn tennisshorts liet komen. Waren de tennisbroekjes met aangenaaide stukjes pijp van het stretchbroekje niet aan te slepen.

Tegenwoordig surf je in 20 seconden de mooiste superslowmo's (slowmotion voor de ouderen) bij elkaar, om het slagenreportoire van alle grote tennissers eens goed te analyseren. Hoe inspirerend is dat wel niet voor de jeugd of alle tennissers. Ieder schakeltje van de slag kun je eindeloos afspelen en opslaan in je tennisgeheugen. En onbewust neem je dat weer mee in je eigen tennisspel. En dat zien we dus terug op de tennisbaan.

Vroeger, tja, toen we nog niet 50 TV-zenders en Youtube hadden, was de plaatselijke clubkampioen je bron van tennisinspiratie. Want die had het gemaakt op de tennisbaan, als je deed wat hij of zij deed dan zou het wel goed komen.

Ik sta er altijd weer van te kijken hoe snel de tennissende jeugd en ook ikzelf (ahum) die nieuwe tennistrends oppikt. Je ziet bij de huidige tennissers, met name de jonge, duidelijk de invloed van het moderne toptennis. De doorzwaai van Nadal, de brede splitstep van Federer, het vuistje van Djokovic. Alles wordt nageaapt en dat is in dit geval maar goed ook voor de ontwikkeling van tennis.

Continue reading
0 Comments
Share
bal-uit-super-return

Nu de voorjaarscompetitie van 2009 weer begonnen is, zit ik weer meer dan ooit op en naast de tennisbaan. Erop zit ik meestal niet trouwens, maar dat terzijde.

Als ik al die tenniswedstrijden naast en achterelkaar zit te bekijken, dan valt me een ding altijd op. De magie van een bal die uit is. Schijnbaar haalt een uit-bal het beste uit een tennisser. Zodra een service van de tegenstander in wordt gespeeld, komt er een service-return die of gewoon fout gaat of veilig wordt terug geslagen. Niks bijzonders.

Totdat die service net uit is, dan komt er meestal een wereldreturn van het racket af. Loeihard, technisch zeer zuiver en volledig ontspannen! Dat zijn dan die spaarzame momenten dat een opponent blij is dat zijn of haar bal uit was.

Op zo'n moment kom je er dus eigenlijk achter wat je tennissende onderbewustzijn allemaal kan. Onbewust en als je ontspannen bent, want het gaat even nergens om, kun je dus beter tennissen dan je in de wedstrijd laat zien. Als je een wedstrijd kunt spelen op totale ontspanning zonder nonchalant te worden, dan haal je dus het beste uit je eigen tennisspel naar boven.

Maar ja, hoe bereik je die totale ontspanning? Jezelf inbeelden dat iedere bal van de tegenstander uit is? Of zorgen dat je de AA-drink inruilt voor een flesje bier, wordt je vanzelf wat onverschilliger.

Voer voor professionele psychologen dit. Ik hou het bij de bovenstaande tennistheorie, niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, maar op jarenlange tennisbaan ervaring. Wetende dat ik een veel betere tennisser zou zijn geweest als mijn tegenstanders alles net uit hadden geslagen.

Continue reading
0 Comments
Share
1237